JESTEM zagadką, którą od wieków ludzie próbują rozwikłać, poszukując celu ŻYCIA.

Głowią się, jak przeżyć ŻYCIE, aby ŻYCIE miało sens.

Mówią, nawet, że są dwa ŻYCIA i to drugie jest ważniejsze, bo zaczyna się wtedy, gdy dociera do nas, że ŻYCIE jest tylko jedno.

Zalecają, aby ŻYĆ pełnią ŻYCIA, bo ŻYCIE jest zbyt krótkie, niezależnie od tego jak bardzo jest długie. Niektórzy mają nadzieję, że ŻYCIE poczeka, ale ONO nigdy nie czeka! Przychodzi po to, aby odejść i nikt nie zna dnia ani godziny. ŻYCIA nie da się zatrzymać, zaoszczędzić ani pożyczyć, można JE jedynie PRZEŻYĆ.

Są tacy, którym ŻYCIE dużo daje, ale tylko wtedy, gdy są gotowi brać, bo ŻYCIE sprzyja odważnym, podobnie jak szczęście i fortuna.

Mówią, że celem każdego ŻYCIA jest ŻYĆ, kochać, doświadczać, uczyć się i pozostawić po sobie coś cennego.

Mówią też, że największą tragedią ŻYCIA nie jest śmierć, ale to, czemu pozwalamy umrzeć w sobie, kiedy jeszcze ŻYJEMY.

A JA ci mówię człowieku, możesz ŻYĆ tak jakby nic nie było cudem, lub tak jakby cudem było wszystko, bo największym z cudów jest samo ŻYCIE, ale to jak JE PRZEŻYJESZ zależy tylko od ciebie.